Glikokortykosteroidy

Jak wynika z opisu poszczególnych glikokortykosteroidów, w grupie tej można stwierdzić ścisłe zależności między budową chemiczną a kierunkiem i siłą działania. Wprowadzenie podwójnego wiązania między l a 2 atomem węgla wzmacnia działanie przeciwzapalne i wpływ na gospodarkę węglowodanowo-białkową. Jednocześnie maleje wpływ na gospodarkę mineralną.

Wprowadzenie grupy metylowej w położeniu 6 a może nasilać działanie przeciwzapalne i zmniejszać wpływ na gospodarkę mineralną (np. 6 a-metyloprednizolon). Znaczne zwiększenie działania przeciwzapalnego występuje po wprowadzeniu atomu fluoru w położeniu 9, przy czym nasila się także działanie mineralne.

Przykładem takiej zależności może być octan 9 a-fluorohydrokortyzonu (Cortinef, Florinef) działający przeciwzapalnie 10 razy silniej od hydrokortyzonu i ponad 100 razy silniej od niego zatrzymujący sód. Cortinef (Fludrocor-tisone acetate) używany jest w lecznictwie w postaci tabletek 0,1 mg i stosowany doustnie w ilości do l mg dziennie  (np. w ostrej niewydolności nadnerczy czy chorobie Addisona). W postaci 0,1% maści (Cortinef ophthalmicum) używany jest w okulistyce. W okulistyce stosuje się również 0,1% zawiesinę preparatu Cortinef z dodatkiem neomycyny i gra-micydyny (Dicortinef).